خواب...

لباس های فانتزی ات را تنت کن

از همان هایی که وقتی میپوشی میگویم شبیه خنگ ها شدی

حالا که ندارمت

پس با همان ها به خوابم بیا...

دستت را میگیرم میبرم به تک تک کوچه های قدم نزده خیالم

میبرمت به همان تپه ی عشق افکارم برای دیدن غروب آفتاب...

میبرمت به برکه ی پشت پرچین خانه ی چوبیمان...

به آب خیره میشوم...

ناگهان محکم میزنی روی آب و تمام مرا خیس میکنی

میخندی و شروع میکنی به دویدن...

منم دنبالت میدوم روی چمن ها...

آه...

فقط یک چیزی بانو!

در خواب دوستم داشته باش

به وسعت تمام دوستت دارم های تاریخ

یه دوستت دارم از این جهان به قد این جهان!

در آخر...

میبرمت در مقابل تقدیر که در فالم گفته بود تورا نخواهم داشت

تا بلند با تمام بودنم بگویم دارمش اما در خواب!!

.

.

.

دوستت دارم ساناز به رنگ واقعیت!

برای ساناز...